به نام پروردگار عشق

امروز تولد داش پدرام ، عزیز دلمونه

البته چون پیشش نیستم این شعرو به عنوان

داداش خوب و نازم ، همیشه خوشحال باشی

.....................................................

و یه چیز اضافه بر سازمان

دیروز رفته بودیم جمکران

بابام داشت با خودش فکر می کرد

و از شر این مردم به خدا پناه می برد

که یه دفعه از جاش بلند شد و رفت سمت ماشین

وقتی به ماشین رسید می دونی چی دید

یه آدم ... تو ماشین نشسته بود و با خیال راحت داشت توی

ماشینو می گشت که بابام همون موقع می رسه

البته چیزی برای بردن پیدا نمی کرد و نکرد

بابام هم برای اینکه مطمئن شه اون یارو از ماشینای دیگه

چیزی بلند نکرده باشه یه بازرسی بدنی !!! انجام میده و وقتی

مطمئن میشه ما اولین قربانی بودم و می بینه یارو هم داره از

ترس سکته می کنه ولش میکنه

خب اینم یه داستان واقعی بود که به خوبی و خوشی تموم

شد

باور نکن که در دلشان می کند اثر

این قصه های تلخ که در اشک و آه توست

... وقتی لباس توریش ریش، درهم و پاره .

وقتی که چشمهای تو در حسرت دویدن و بازی

خیره مانده بود

گویا میان همهمه ی پارک

با آن صدای کودکانه به من گفتی :

عریانی مرا

هرگز نه کسی گفت و نه دانست

با شاخه های خمیده

بارکش بودن ...

به نام پروردگار آزادی

29 - اسفند

صبح راه افتادیم سمت « شیراز » و قرار بود شب « تخت جمشید » باشیم

ولی چون با خاله م اینا بودیم و اونا بچه کوچیک داشتن و خیلی گریه می کرد

نزدیک تخت جمشید یه جایی به اسم « سعادت شهر » چادر زدیم . البته ساعت

22:30 رسیدیم به 5 کیلومتری « پاسارگاد » که مقبره ی « کورش کبیر » در

اونجاست ولی چون شب بود و می گفتن امنیت نداره اونجا نموندیم .

1 - فروردین

یه شب ِ سرد رو سپری کردیم و صبح راه افتادیم سمت « پاسارگاد » و لحظه ی تحویل

سال پیش « کورش کبیر » بودیم و چه جای زیبایی بود تا ساعت 11:30 داشتیم تو اون

منطقه می گشتیم . بعد راه افتادیم سمت « تخت جمشید » و تو مسیر « نقش رستم » رو

هم دیدیم ساعت 13:00 رسیدیم به استراحتگاه « تخت جمشید » و بعد از ناهار و کمی

استراحت ساعت 16:00 راه افتادیم سمت « پارسه » که اسم اصلی ِ « تخت جمشید »

و هر چی بگم کم گفتم واقعن زیبا بود ( جاتون خالی ) ولی یه چیز بدی هم دیدیم و اون

اینکه : چقدر دزدی ، چقدر دزدی ، چقدر دزدی همه جا رو گرفته بودن دزدی کرده بودن

( دنبال گنج می گشتن ! ) و بعد روش کاه گل زده بودن که خیلی حال مارو گرفت . شب

رسیدیم شیراز و چون خاله م تو شهرداریه با بدبختی تو نماز خونه ی سازمان میوه و

تره بار خوابیدیم .

2 - فروردین

ساعت 09:45 بیدار شدیم و تا ظهر هیچ جا نرفتیم و به جاش تا 11:30 پارازیت رادیو

جوان گوش دادیم و حالی کردیم . حدود ساعت 16:00 راه افتادیم سمت «بازار وکیل »

که داغون شده بود ولی بازار بزرگی بود و البته زیبا بعد راه افتادیم سمت « سعدیه » که

خیلی خیلی قشنگ بود و تا نبینین نمی فهمین در ضمن آرامگاه «شوریده » هم اونجا بود

که درش بسته بود و نمیذاشتن بریم توش بعد رفتیم سمت ..... « حافظیه » نمی دونم چطور

حسمو بهتون بگم خیلی شلوغ بود و نمی شد از اون حالای اساسی بکنیم و لی همینطوری

هم عالی بود . در ضمن « شاهچراغ » هم رفتیم که یه چیز منو ناراحت کرد و اون اینکه

اونجا دوتا از پسرای امام « کاظم (ع) » دفن هستند یکی : « احمد بن موسی » و اون یکی

« محمد بن موسی » ولی ما که نمی دونستیم و تازه اونایی که اونجا میرن فقط « احمد بن

موسی » یا همون « شاهچراغ » رو زیارت می کنن و تعداد زائرای « احمد بن موسی »

از « محمد بن موسی » بیشتره . آخه اینجا هم تبعیض ؟؟؟؟؟؟

3 - فروردین

صبح ساعت 09:00 بیدار شدیم و بعد از ظهر راه افتادیم سمت بوشهر

.

.

.

به نام شهدای ایران که خونشون پایمال شد

و جانبازای شریفی که جونشون پایمال میشه

سلام

خنده داره نه ؟

حتمن میگین چی ؟

الان میگم

ما روز بزرگداشت شهدا داریم و جون خودمون اون روز برای اکرام شهدا و

خانوادشونه ( که نیست ) و تازه اونم اینطوریه که چند تا آهنگ پخش می کنن و عکس

چندتا شهیدو نشون میدن و بعدش فرداش روز از نو روزی از نو ( و شهدا میرن تو ویترین ).

ولی یه روز درست و حسابی برای بزرگداشت جانبازا نداریم . من میگم اگه به روز

باشه باید یک هفته رو بذارن برای جانبازا ( که البته این راه تکریم نیست )

..................................

بابا شهدا که الآن خوشبختن و دارن حالشو می برن خانواده شونم که اکثرا

خورن و خودتون می دونین دیگه وضعشون از همه ی ماها بهتره ( البته

نمیشه بعضی رو نادیده گرفتا « اونایی که مَردن » ) . ولی این جانبازا

( اونایی که برای حفظ وطنشون رفتن جبهه نه اونایی از همون موقع برای

پستای بعدش رفتن مثل بعضیا !!! ) ی عزیزن که دارن با بدبختی زندگی می کنن

مخصوصا اون عزیزای شیمیایی حالا یه دفعه تو سالگرد فاجعه ی حلبچه و سردشت ،

یا هیروشیما و ناکازاکی که میشه چهار تا عکس و دو سه دقیقه فیلم ازشون نشون میدن و تازه

اونم سر زدن ِ ( با منتِ ) رئیس جمهور منتخب ! بعدشم مثل همیشه ...

.................................

خیلی عصبانی میشم وقتی می بینم بعضیا به خاطر سیاست بازیه خودشون میرن بهشون

سر میزنن ( به طور سر زده و با حضور کلی دوربین و خبرنگار !!!! ) می خوام

خرخره شونو .... بیست و پنجم این ماه سالروز فاجعه ی حلبچه س . خدایا حال

همه شونو خوب کن ! « الهی آمین »

................................

البته من نمیگم که به خانواده ی شهدا هیچ کمکی نشه و اونا رو به امون خدا ول کنن

( سوءتفاهم نشه ) میگم خیلی بهشون میرسن و بهتره یه کم هم به فکر شهدای متحرک ما

 هم باشن .

.................................

حالا می خوام یه چیز کوچولو و بی مورد بگم

« خشمگینانه بخونید طوری که اگه بهتون کارد بزنن خونتون در نیاد » مردم بدبخت

ایران داره از گرسنگی میمیرن ، آقای احمدی نژاد ( ببخشید احمقی نژاد ) ور میداره

بیت المالو میده به عراق که به قول رفیق ما بزنه تو دهن آمریکا .

آخه یکی نیست بگه مرتیکه « چراغی که به خانه رواست ، به مسجد حرامه » مردم

دارن نابود میشن از بی پولی و تو دعوتشون می کنه به قناعت و دعا ،

بعد ور میداری اون همه پول میدی به عراق ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

......................................

ببخشید که زیاد شد

چون همه با هم پیش اومد مجبور شدم

شرمنده

ممنون